تا كنون در بحث رسانه بيشتر از تاثيرات آن در جهان ذهني، عادات و نگرش هاي ما سخن مي رفت. اما نكنولوژي جديد جنبه اي ديگر را در زندگي ما گشوده است كه بيش از اين شايسته توجه است. اين تكنولوژي نقش ما را از تماشاگري به بازيگري تبديل ساخته است. ما با ابزارهاي جديد به صف عظيم توليدكنندگان فرهنگي پيوسته ايم. براي مثال در يك كنسرت بسيار كسان را مي بينيد كه با موبايل ضبط مي كنند و يا براي فردي ديگر در آن سوي خط امكان مشاركت در كنسرت را فراهم مي كنند. اين خيل عظيم توليد كنندگان فرهنگي اكنون در تمام جاها حضور دارند و ما يا خود دوربين به دست از ديگران فيلم و عكس تهيه مي كنيم و يا ديگران از ما. در هر حال، ما يا بازيگر صحنه ايم و يا در مقام توليد كننده بازيگريم. تكنولوژي جديد نقش تماشاگري را از ميان برده است. اكنون در برابر دوربين ها مثل هنرپيشه ها نقش بازي مي كنيم. ما در برابر دوربين ها زندگي مي كنيم و زندگي بيش از پيش به مديريت نقش (به تعبير گافمن) بدل مي شود. اما فقط دوربين ها نيستند كه ناظر اعمال ما هستند. ما در برابر وبلاگ ها هم بي پناهيم. اگر در برابر دوستي يا غريبه اي كه وبلاگ دارد، حرفي بگويي بايد احتمال انعكاس در وبلاگ بدهي. نفوذ رسانه ها به زندگي ما عرصه خصوصي را لاغر ساخته است. هنوز هم اين بحث فيلمبرداري از استخرهاي زنانه و فروش آن جدي است. فيلمبرداري از مراسم و عرضه آن به شكل عمومي منتفي نشده است. رسانه ها ما را به هنرپيشه و زندگي ما را به نمايش بدل ساخته است. گمان مي كنم اين نقش رسانه در دگرگون ساختن زندگي روزمره بيش از اين مورد توجه قرار خواهد گرفت.

http://sargardan.blogst.com